Vandaag, vrijdag de 22e,was ’n dag om nooit te vergeten….in verschillende opzichten. Vanmorgen liep om 3.15 uur de wekker af e zijn we om 4.00 uur naar Whakatane vertrokken om de boot te halen naar White Island.

De rit naar Whakatane was in het begin pittig. Het was pikdonker en we moesten door de bergen met heel veel bochten. Ook kregen we nog regen en onweer onderweg. Regelmatig ontbrak de wegmarkering. Halverwege de rit moesten we nog tanken en werden toen aangesproken door ’n meneer met de vraag of hij mee mocht rijden naar zijn auto, hij was 20 km verderop zonder benzine komen te staan. Na wat vragen van onze kant dachten we hem wel te kunnen vertrouwen en hebben we hem en zijn vriendin afgezet bij zijn gestrande auto. Uiteindelijk waren we om 8.00 uur in Whakatane. Eerst wat gegeten en gedronken en daarna ingecheckt voor de White Island tour en voor het hotel.

En dan…op weg naar White Island. White Island is een eilandje in de Grote Oceaan, dat bestaat uit een nog werkende vulkaan. Het eilandje ligt op bijna 50 kilometer van Whakatane. Alleen met speciale toestemming mag je er op. Als we vertrekken wordt de lucht wel heel erg donker, dus we vrezen het ergste.

Het wordt een gedenkwaardige boottocht. De oceaan is nogal onstuimig en ons schip danst op de golven en wij dansen mee. En dat voor 1½ uur lang. Dankzij de Primatour-tabletjes worden we gelukkig niet zeeziek. Onderweg stopt de boot, want er zijn dolfijnen gezien en ja, hoor een grote groep dolfijnen. Ze springen en buitelen rond onze boot. Wat kunnen ze hard zwemmen! Het is machtig gezicht! Er ’n foto van maken is niet goed gelukt, ze zijn ook zo supersnel.

Als we vlakbij White Island zijn staat het ondertussen te stortregenen. We krijgen allebei ’n gele helm en ’n gasmasker uitgereikt en moeten dan op zee overstappen op ’n klein rubberbootje dat ons naar White Island zal brengen. We moeten vervolgens op de rand van dat bootje gaan zitten en ons goed vasthouden (ja,ja) en al schommelend bereiken we de aanlegsteiger. Daar moeten we van het schommelende bootje overstappen op ’n glibberig aanlegsteigertje en vervolgens al klauterend over grote rotsblokken naar het verzamelpunt lopen.

Alles ging goed, ondanks alle regen. Al met al ’n hele ervaring zo’n bootreis!

Maar we staan op White Island! En wat voor eiland. Het is niet te beschrijven, zo bijzonder…onaards bijna. ’n Maanlandschap in allerlei kleuren. Alles sist en pruttelt. Kokende modderpoelen, warme riviertjes met wit water en overal zijn stoomwolken, die prikkelend werken op keel en ademhaling. Met het gasmasker kun je af en toe op adem te komen en voor de keel krijgen we snoepjes.

Dan gebeurt hetzelfde als bij Cathedral Cove….de lucht breekt, blauw komt te voorschijn en de zon komt erdoor. De rest van onze tijd op het eiland hebben we droog weer met de zon erbij.

We lopen met ’n gids het eiland rond en komen ogen tekort.Meertjes die koken, pruttelende modderpoelen, stenen met alle kleuren van de regenboog, sissende en stoom-spuitende gaten. Er zijn geen paden, geen koffietentjes, geen bankjes, helemaal niets…alles is puur natuur en adembenemend mooi. We krijgen ruimschoots de tijd om foto’s te nemen en wandelen zo’n twee uur rond. Dit is echt ’n hoogtepunt van de reis!

Dan weer terug naar de boot op dezelfde manier als we gekomen zijn. Op de boot krijgen we ’n lunch aangeboden en dan gaan we weer terug naar Whakatane. Het is nu ook gaan waaien, dus de boottocht terug is nog onstuimiger dan de heenreis. We duiken telkens de golven in en klappen er dan weer terug bovenop. Ook wordt de boot nog eens van links naar rechts geslingerd, ’t lijkt wel ’n achtbaan. Als we in Whakatane aankomen begint het weer te gieten en dat blijft het de rest van de avond doen. Het was ’n gedenkwaardige dag vandaag met veel hoogtepunten. De foto’s zullen meer zeggen dan onze woorden. We hebben ook ’n heel klein filmpje van ’n put, waar de stoom luid sissend en met grote kracht ontsnapt. We zullen dat ook proberen te plaatsen.

Tot de volgende keer weer en groetjes van Chris en Jeanne