Na 'n paar dagen slechte internetverbinding zijn we er weer. Na White Island zijn we twee dagen in Rotorua geweest en één dag in Taupo. Vandaag zijn we in Napier aanbeland.

Wat hebben we de laatste dagen zoal gedaan:

De eerste stop was Rotorua. Dat is een stadje, dat bol staat van de geothermische activiteit in de bodem. Onder de grond zitten waterstromen, die verhit worden door magma, wat er nog zit van eerdere vulkaanuitbarstingen. Dat gloeiendhete water (tot wel 300 graden) absorbeert allerlei mineralen uit rotsen, die het passeert en komt als stoom aan de oppervlakte. Overal zie je dan ook rookpluimen: tussen de stoeptegels door, in het park tussen de struiken, in de tuin van ons hotel. Er hangt soms ook ‘n 'rotte-eieren-lucht' in het stadje. Op verschillende plekken zijn ook bijzondere natuurparken met hele bijzondere vulkanische en geothermische activiteit.

Van Whakatane naar Rotorua is maar 'n klein ritje van maar 80 km, dus we zijn al vroeg bij het hotel. Snel ingecheckt en de bagage afgegeven en op naar de 1^e bezienswaardigheid in Rotorua. Vlak achter het hotel ligt Whakarewarewa (en dit is nog maar'n afkorting van de volledige naam, kun je nagaan). Het is geothermisch gebied, waarin ook 'n Maori-dorp is, wat gewoon bewoond is. De Maori's zijn de oorspronkelijke bewoners van Nieuw Zeeland en hebben een Polynesische afkomst.

Overal in het dorp pruttelt en stoomt het. We zien kokende (modder)poelen en ook twee heuse geisers. De grootste, de Pohutu, begint net te spuiten als we bij het uitzichtpunt aankomen. Heel het dorp rondgewandeld en ook nog 'n kleine natuurwandeling gedaan. Ook bij de Maori-begraafplaats geweest. Alle graven zijn hier boven de grond, omdat het in de grond te warm is. Daarna naar het hotel. Als we op onze kamer aankomen blijkt dat we het Maori-dorp en de Pohutu-geiser van de kamer uit kunnen zien!

's Avonds zijn we naar 'n Maori-avond geweest. We komen aan 'n tafel te zitten met 3 Australiërs, 2 Nieuw Zeelanders en 'n Ierse. 'n Gezellige groep en we trekken de rest van de avond dan ook met elkaar op. Na 'n drankje gaan we naar buiten, want daar wordt ons eten uit de grond gehaald! We krijgen namelijk een traditionele Hangi-maaltijd. Het eten wordt in een grote kist in de grond gestopt en daar wordt het gekookt/gegaard. Dat kan omdat het er zo heet is in de grond. Men gaat alles klaarzetten voor het diner en wij lopen door het bos naar de rivier, waar de Maori's per oorlogskano aan zullen komen. 'n Mooi schouwspel met allerlei rituelen. Van daaruit naar 'n ruimte waar de welkomstceremonie plaatsvindt en aansluitend 'n traditionele show van de Maori-familie Mitai met als sluitstuk natuurlijk de bekende Haka-dans, 'n intimiderende dans door Maori-mannen met gezichten vol tatouages, waarbij ze hun ogen uit laten puilen en 'n tong heel ver uitsteken.

Inmiddels hebben we honger gekregen. We kunnen beginnen aan ons Hangi-diner, bestaande uit lam, kip, 'stuffing', aardappelen en zoete aardappelen, salades, muntsaus en knoflookbrood. Als toetje krijgen we nog vers fruitsalade, trifle en chocoladetaart. We kunnen hierna geen pap meer zeggen.....

Om het eraf te lopen krijgen we nog 'n bushwalk in het donker, waarbij we langs allerlei originele Nieuw Zeelandse bomen en varens komen en daar uitleg over krijgen. Als toetje krijgen we ook nog 'glow worms' te zien. Dat zijn 'n soort rupsjes met 'n blauw lichtje aan hun staart, waarmee ze insecten lokken. 'n Sprookjesachtig gezicht, al die blauwe lichtjes in het aardedonker. Na 'n zeer geslaagde avond zijn we om half elf weer terug in het hotel.

De volgende dag zijn we Rotorua verder gaan ontdekken. Eerst 's morgens 'n uitgebreid ontbijt in het hotel en dan op naar Wai-o-tapu, ook 'n thermaal park. Over die moeilijke Maori-namen breek je trouwens je tong.

Ons eerste doel is Lady Knox, ‘n geiser die elke dag precies om 10.15 uur begint te spuiten. We zijn mooi op tijd en gaan alvast naar de geiser. Het is stralend weer en we zitten lekker in het zonnetje te wachten. Dan komt er 'n ranger, die 'n brokje zeep in de opening van de geiser gooit om de oppervlaktespanning van het water te verminderen en enkele minuten later begint de geiser te spuiten. Naargelang de watervoorraad in de grond houdt hij dat tot 'n uur vol. Vele foto's verder gaan we de rest van het park verkennen.

We vinden dit park allebei mooier dan Whakarewarewa, veel natuurlijker. We zien prachtige dingen, waarvan we allebei de champagnepool het mooist vinden. Dat is 'n meer met water met bubbels, zoals champagne. Het mooiste is de rand van het meer: net onder water 'n knaloranje rand, die op de oever eindigt in 'n witgrijze rand. Van het meer komen grote stoomwolken. Ook mooi is het Duivelsbad, 'n meer met 'n onwaarschijnlijke kleur, het best te omschrijven als lichtgroen melkwater. We lopen ook via 'n houten loopbrug over de witte silica-terassen. Er is 'n kraterwand waar twee soorten vogels nestelen, de hitte in die wand houdt de vogeleieren warm. Slim bekeken van die beestjes, hoeven ze zelf niet hele dagen te gaan zitten! We lunchen nog in Wai-o-Tapu en verlaten dan dit fantastische park.

's Middags gaan we naar Waimangu Volcanic Valley. Het is weer 'n heel ander natuurpark. Het is 'n natuurreservaat met geothermisch verschijnselen. We vinden het allebei heel mooi. Je loopt 'n pad door prachtig bos en komt daarnaast veel bijzondere geothermische verschijnselen tegen. Ook mooi is dat de hele track berg af of vlak is. Aan het eindpunt staat de bus klaar om je weer naar boven te brengen. Toch wel lekker als het zo warm is als vandaag.

We komen langs prachtige panorama's, langs 'n echt kokend meer. Hierin leeft geen vis (ha,ha). Vanuit dat kokende meer loopt 'n snelstromend beekje waar we vlak langs lopen. We willen toch even voelen hoe warm dat water dan wel niet is. Inderdaad....gloeiend heet! Onvoorstelbaar. We komen ook nog bij de Inferno krater. 'n Krater met witgrijze wanden en gevuld met water met 'n prachtige lichtblauwe kleur.Heel mooiom te zien.

Ook hebben we nog 'n leuke ontmoeting met John Seach, 'n filmer en volcanologist, die geregeld documentaires maakt voor Discovery Channel en nu 'n boek aan het schrijven is om kinderen de natuur in te krijgen en waarvoor hij nu foto's aan het maken is. De hele tocht is adembenemend mooi, we gaan pas met de allerlaatste bus, van kwart voor zes, terug naar de uitgang.

De volgende dag vertrekken we naar ons volgende hotel in Taupo. Weer maar 'n klein eindje rijden, zo'n 75 km. Vlak voor Taupo gaan we eerst lang de Huka Falls. 'n Speciaal soort waterval. 'n Brede rivier perst zich door 'n smalle rotsspleet om tientallen meters verder 11 meter naar beneden te storten en daar weer de ruimte krijgt om verder te stromen. Door het stralende weer heeft het water ook nog eens 'n prachtige blauwgroene kleur.

Er zijn mooie uitzichtpunten, waarvan eentje op 'n brug boven de rotsspleet. Daar kunnen we goed zien met voor kracht het water zich door de spleet perst.

Aan het eind zie je de watermassa zich naar beneden storten. Het is maar 11 meter, maar door de kracht van het water ziet het erg spectaculair uit.

We rijden weer verder naar het hotel en daar blijkt de kamer al klaar te zijn. Als we ingecheckt zijn en de spullen op de kamer zijn gaat de lucht betrekken en even later begint het te hozen en te onweren. Tongariro National Park en/of Craters of the Moon, die we nog willen bezoeken, kunnen we op onze buik schrijven nu. We besluiten dan maar om huishoudelijke klussen te gaan doen, namelijk de was gaan doen.

Aan het eind van de middag gaan we Taupo nog even in, wat aan een groot meer ligt. Maar het blijft gieten, dus na 'n boodschapje en eten in de stad gaan we terug naar het hotel. Even 'n avond niets doen.

Het is voor ons erg leuk om al die reacties te zien, net of we even contact hebben met jullie, daar in Nederland. In bijna elk hotel hebben we wel internet, dus het verslag plaatsen is eigenlijk geen moeite. 'n Keuze maken welke foto we zullen plaatsen is minder gemakkelijk! Chris en ik maken allebei foto's en in totaal hebben we er nu al, schrik niet: 1200 (en we hebben er al 'n stel weggegooid)

We hebben al een derde deel van de reis er op zitten. Het is niet te geloven! Soms lijkt het of we hier nog maar net zijn en even later lijkt Nederland wel maanden geleden, door alles wat we al meegemaakt en gezien hebben. Komend weekend zijn hier de schoolvakanties voorbij en zijn wij op het Zuidereiland aangekomen. Daar is het veel en veel stiller en er wonen ook veel minder mensen, maar de natuur daar moet niet te beschrijven mooi zijn, horen we hier telkens. We zijn er heel benieuwd naar, want we hebben nu al zoveel moois gezien. Kan het dan nog mooier??? We zullen zien!!

Allemaal veel liefs van Chris en Jeanne