Na aankomst in Napier op 26 januari zijn we doorgereden naar Te Awanga. Daar vertrekt een excursie naar een Jan van Gentenkolonie. Een van de grootste kolonies ter wereld. De kolonie bestaat uit tienduizenden Jan van Genten, die op vier verschillende plaatsen op de kliffen in dit natuurreservaat broeden.

We zullen met 'n busje naar de kolonie gebracht worden. De tocht erheen duurt iets meer dan 'n uur en is alleen al de moeite waard. Het is weer 'n heel ander soort natuurgebied, waar we doorheen rijden. Heel steile kliffen, heuvels bedekt met gras, ondoordringbaar bos. Het natuurgebied is goed afgeschermd en privé-eigendom. Er mogen geen auto's in, alleen twee maal per dag het busje waar wij in rijden. Er zijn dan ook, na het toegangshek, geen geasfalteerde wegen meer, alleen 'n kiezelpad, wat vaak zeer steil naar beneden of omhoog loopt, maar ook langs zéér steile afgronden (waar geen hekjes voor staan!). Maar we hebben 'n grandioze chauffeuse, die zeer beheerst rijdt, waardoor het een heerlijke tocht wordt.

We zien als voorproefje al twee kolonies op 'n verderafgelegen plateau. Na 'n zeer steile klim staan we dan ineens oog in oog met duizenden Jan van Genten. Wat 'n machtig gezicht! We staan er nog geen anderhalve meter vanaf, maar de Jan van Genten lijken ons niet eens in de gaten te hebben. Ze lijken ons gewoon niet zien! Er vliegen ook meeuwen rond en als er daar een van waagt te landen in de buurt van 'n nestelende Jan van Gent wordt hij met veel kabaal weggejaagd.

Het is broedtijd, we zien vogels op het nest zitten, maar we zien ook veel jonkies, in alle stadia..net uit het ei tot al flinke kuikens. We zien ook jonkies, die gevoerd worden. Op de rand van de klif zitten de Jan van Genten op 'n rijtje en zie je ze de diepte in duiken en wegzweven. Het ruikt hier niet zo erg fris, maar ja, wat wil je als zoveel duizenden Jan van Genten 'n hoopje laten vallen.

Mooi om te zien is hoe ze opstijgen, vliegen en weer landen tussen de groep. Het zijn grote vogels met 'n vleugel-spanwijdte van 2 meter! Probeer dan maar ‘ns op te stijgen op zo'n drukbevolkt stukje. Nog moeilijker is het landen, want vlak voor onze voeten hebben we drie keer 'n Jan van Gent 'n mislukte landing zien maken. Hij landt wel redelijk netjes, maar door de snelheid kukelt hij dan voorover en kletst met borstkas tegen de grond. Als hij dan vervolgens weer op z'n pootjes staat heeft hij daar een remspoor op z'n witte veren.

We vinden het allebei machtig om te zien en we fotograferen er weer op los. 's Avonds blijkt dat we 300 (!) foto's gemaakt hebben! Na ruim 'n uur genieten van de Jan van Genten gaan we met het busje weer terug langs dezelfde route.Het is 'n heel goed verzorgde excursie geweest en we zijn erg blij deze excursie in Nederland al gereserveerd te hebben, anders hadden we niet meer meegekund!

De volgende dag vertrekken we naar ons laatste adres op het Noordereiland: Wellington.....de hoofdstad van Nieuw Zeeland. Het is 'n trip van 315 km.

Wat ons opvalt bij wegwerkzaamheden is dat het verkeer niet geregeld wordt met verrijdbare verkeerslichten maar met 'Lollypops', aan weerszijden van de wegopbreking staat iemand met 'n grote lollie, met aan één kant Stop en aan de andere kant Go. Als hij hem op Go draait mag je weer verder rijden. Ook kwamen we onderweg naar Wellington nog twee Nederlandse merken tegen: 'n Rabobank-kantoor en 'n landbouwwerktuig met de naam Ploeger erop.

We hebben de hele rit lekker weer met veel zon en de routeis landschappelijk ook weer erg mooi. Autorijden is hier net zo goed genieten van alles wat we zien onderweg.

Om half drie arriveren we bij ons hotel. Na ingecheckt te hebben gaan we te voet Wellington verkennen. We lopen naar het havengebied en het is lekker flaneren daar, in het zonnetje en langs het water.

De andere dag hebben we nog 'n dag in Wellington. Het is bewolkt als we opstaan en we besluiten naar het Te Papa museum te gaan. Dat is een museum over het ontstaan, de natuur en de cultuur van Nieuw Zeeland. Het is immens groot, maar heel mooi opgezet. We blijven hier vijf uur rondlopen, zo veel is er te zien.

Als we weer buiten staan is de lucht weer blauw en in het zonnetje lopen we naar het Civic Center met zijn zilveren bal, die in de lucht lijkt zweven, boven het plein. Aan het eind van de middag mag natuurlijk 'n ritje met de kabeltrein naar de top van de heuvel niet ontbreken. We hebben boven 'n prachtig uitzicht over Weillington. Er is ook nog 'n botanische tuin, maar daar hebben we maar van af gezien. We hadden allebei geen puf meer om steil naar beneden te lopen en vervolgens weer naar boven te klimmen. Na ‘n hele dag rondlopen in Te Papa museum en Wellington zijn de beentjes moe.

Morgenochtend gaan we met de ferry mee naar het Zuidereiland. Daarover binnenkort meer.

Veel liefs van Jeanne en Chris