Onze dagen in Fox Glacier zijn dagen geworden, die we nooit meer zullen vergeten. We zijn hier twee dagen geweest en hebben weer veel bijzondere dingen gezien én beleefd. Vanuit Hokitika is het maar 175 km naar Fox Glacier, maar de rit was supermooi, we rijden namelijk naar het hooggebergte toe en hebben prachtig zicht op de bergen met de eeuwige sneeuw erop. Onderweg stoppen we nog bij het Lake Ianthe, een mooi blauw meer, weer erg fotogeniek. We kletsen daar nog wat met 'n ander Nederlands echtpaar op rondreis, maar dan tegengesteld aan ons, dus wisselen we ervaringen en tips uit.

Onze tweede stop is in het plaatsje Franz Josef Glacier. Daar eten we wat en maken nog wat foto's van de besneeuwde bergen. Dan verder naar Fox Glacier, waar we om drie uur aankomen. Na inchecken en bagage naar de kamer gaan we, op advies van de receptie, naar 'n plekje aan het eind van onze straat, waar je 'n uitzicht hebt op Mt. Cook, de hoogste berg van Nieuw Zeeland, en de Fox Glacier, de gletsjer waar we morgen op rond zullen lopen! Inderdaad 'n mooi uitzicht en dus weer foto's maken. Warm is het wel, want we staan in de volle zon en het is vandaag, schrik niet: 33 graden! Iedereen hier heeft over het extreme weer nu, normaal regent het zeker drie dagen per week en is het hier veel koeler. Het is nu dan wel broeierig warm, maar wij vinden dat stukken beter dan stromende regen!

We gaan even terug naar het hotel en draaien 'n was en gaan dan naar Lake Matheson Café, het restaurant waar we vanavond willen eten. Het is ondertussen al bijna zeven uur in de avond, dus we besluiten eerst de track van anderhalf uur rond het Lake Matheson te lopen. Het meer is beroemd vanwege de weerspiegeling van Mount Cook en omliggende bergen en bossen in het meer, maar dan moet het windstil zijn, dus je moet er's avonds of ‘s morgensvroeg zijn, ook moet het helder weer zijn en de zon schijnen. Wij hebben bijna de ideale omstandigheden, dus we gaan welgemoed op pad. Het is nog flink klimmen en het is erg klam en nog steeds broeierig warm weer, dus hard werken. Maar bovengekomen weten we waar we het voor gedaan hebben....Wat ‘n uitzicht! Het meer is nog net niet helemaal spiegelglad, maar het beeld is onwaarschijnlijk mooi. Daar staan we dan, om kwart voor acht 's avonds in een Nieuw Zeelands bos en genieten van een beeld wat zo in op een fotokalender kan. We maken natuurlijk weer veel te veel foto's, want op Veel plekjes rond het meer is het prachtig. Tegen half negen zijn we pas weer bij het restaurant, maar gelukkig kunnen we nog aan tafel. Terug in het hotel voelt Chris zich een vergiet, hij is lek gebeten door de zandvliegjes en zit onder de rode plekken. Jeanne komt er tot nu toe nog goed vanaf, want na Portage is zij niet meer gebeten. Morgen eerst maar zalf tegen de jeuk en 'n smeerseltje halen, waardoor de zandvliegjes niet meer willen bijten.

De volgende morgen moeten we ons om half tien melden bij Fox Tours, want we gaan met 'n gids te voet de gletsjer op. Het zal een gedenkwaardige dag worden.

Na aanmelding moeten we mee naar de boot-room. Daar worden onze schoenen aan 'n onderzoek ontworpen. Chris heeft geen goede schoenen voor de gletsjer en krijgt 'n paar bergschoenen. Allebei krijgen we 'cramps' uitgereikt, 'n soort ijzers om onder de schoenen te binden, zodat we over ijs kunnen lopen. We krijgen instructie over hoe en wat en mogen dan de bus in die ons in 10 minuten naar het beginpunt zal brengen. En dan gaat het grote avontuur beginnen. Het wordt een 'half day walk' met als gids Jared Schiller. De gletsjer is 'n wereldwonder, er zijn er maar enkele van in de wereld, één in Zuid Amerika, enkele in Alaska en twee in Nieuw Zeeland. Het is namelijk'n gletsjer die van onderen smelt en van boven aangroet. Door de onderlaag, die smelt, glijdt de gletsjer zo diep naar beneden en kun je hier op twee honderd meterboven de zeespiegel en in 'n regenwoud 'n gletsjer op. De gletsjer wordt nog steedsgroter, doordat de bovenlaag aangroeit door de 55 tot 60 meter sneeuw, die hier per jaar valt.

Het eerste half uurlooptonze routedoor de bedding, die het gletsjerwater en de gletsjer gemaakt heeft. Geen gemakkelijke route, want het ligt bezaaid met rotsblokken, losse keien en gruis, dus goed uitkijken waar je je voeten wegzet. Ook moeten we nog twee gletsjer-riviertjes oversteken door via grote stenen. Dan komen we bij het bos en is het 'n paar keer diep ademhalen, want Jared, onze gids, vertelt ons dat de tocht naar de gletsjer zwaar is. We moeten steil gaan klimmen en het is te vergelijken met 'n gebouw van 50 verdiepingen met de trap beklimmen. Amai....goed dat we dat niet van tevoren geweten hebben. We gaan klimmen en ja, het is zwaar....loeizwaar, iedereen hijgt als 'n postpaard. Als Jeanne denkt dat ze nu echt niet meer kan wordt er gelukkig even gestopt bij 'n waterval, waarvan we kunnen drinken en lekker even het gezicht verfrissen met dat ijskoude water. En dan gaat het weer verder....stap voor stap klimmen we steeds verder omhoog, puf,puf....Op tweederde deel stopt de gids en draagt ons op alles in de rugzak te stoppen, ook fototoestellen, want we moeten allebei onze handen vrij hebben, voor 'n steil en smal stuk langs de afgrond. Gelukkig hangt er 'n ketting tegen de rots, die we verplicht zijn vast te houden. Met de onze laatste krachten nemen we deze hindernis, dan nog 'n steil, stalen trapje op en 'n steile afdaling en dan staan we bij de gletsjer.. Eerst mogen we op adem komen en moeten dan de cramps aandoen. De gids vindt dat die van Jeanne nog vaster moeten, dus hij zorgt er persoonlijk voor dat ze goed strak zitten en dan gaan we de gletsjer op. Dankzij de cramps kunnen we best aardig over het ijs lopen al is het wel uitkijken. Bij elke stap moet je nadenken dat je eerst de cramps in het ijs duwt en nooit eerst je hak of neus van je schoen, want dan ga je hardhandig onder uit, bovendien kan vallen best gevaarlijk zijn op dat harde en natte ijs. Want glad is het. Het ijs is namelijk ook nog nat, want op verschillende plaatsen stroomt smeltwater over het ijs. Soms is de looproute ook gewoon weg en moet de gids met 'n pikhouweel nieuwe staptreden uithouwen. Ook gaan we nog een smalle spleet door, waarin 'n klimtouw vastgemaakt is om je vast te houden. En dat heb je hard nodig, het is spekglad en bovendien moeten we 'n stuk over ijsblokken en ijsgruis en dan ook nog ‘ns klimmen. Het is hard werken, maar wat 'n ervaring!.

Zowel onderweg tijden het klimmen als de tijdens de wandeling op de gletsjer is het overweldigend mooi. Iedere keer weer verbazen we ons dat we zoveel mooie dingen zien. Bijzonder is ook de temperatuur. Het was de bedoeling om als aangeklede eskimo deze excursie te doen (vier lagen kleding werd aangeraden), maar het weer is mooi en de temperatuur zo hoog dat we in onze korte broek en T-shirt op de gletsjer lopen.

Dan is weer tijd om af te dalen. We gaan dezelfde route terug, dus dat is gelukkiger makkelijker dan al dat geklim .De bus brengt is weer terug naar het dorp Fox Glacier, waarna we nog 'n heus certificaat uitgereikt krijgen. We zijn moe, warm, maar wat 'n bijzondere dag hebben gehad vandaag!