Goedemorgen! Het is nu bijna half negen in de morgen en voor het ontbijt nog even onze belevenissen in Dunedin op het weblog. Toen we gistermorgen opstonden was het zwaarbewolkt, mistig en koud. Het is dan maar 10 graden. Wat 'n verschil met enkele dagen geleden, toen het 33 graden was! Eindelijk kunnen we onze lange broeken en fleecevesten aan, we dachten ze al voor niets meegenomen te hebben!

We vertrekken naar Dunedin vanmorgen, een rit van bijna 300 kilometer. Voor we vertrekken gooien we de tank vol, want er zijn zo goed als geen tankstations onderweg. We waren van plan de Southern Scenic Route te rijden, die helemaal langs de zuidkust voert, maar door de slechte weersverwachtingen en de mist zien we er vanaf en rijden via Gore, wat noordelijker ligt, naar Dunedin. Door de mist zijn de bergen niet zichtbaar meer. Als we twee uurtjes gereden hebben trekt de mist op en stijgt de temperatuur naar 14 graden. In Balcutha eten we 'n broodje en iets over tweeën arriveren we bij ons hotel in Dunedin. Het is dan zelfs al 16 graden. We hadden niet verwacht dat Dunedin zo'n grote stad was, we rijden zelfs 'n stuk over 'n vierbaanssnelweg! De laatste keer was dat in Auckland! Dunedin is 'n stad met Schotse inslag. Als we na aankomst 'n stadswandeling maken komen we diverse scholieren tegen, allemaal in schooluniform, er zijn er zelfs bij met schotse kilts als schooluniform. In binnenstad is er 'n mooi zeshoekig plein, de Octagon met daaraan de St. Pauls Cathedral en de Town Hall (stadhuis). Even verder is het bekende station van Dunedin, dat gaan we ook binnen nog even kijken. Inderdaad.....'n mooi gebouw.

Op de terugweg komen we 'n leuk visrestaurant tegen. We eten er heerlijk, maar de porties zijn nogal groot, dus we besluiten het toetje met z'n tweeën te delen. Dat is hier heel normaal, je krijgt dan het dessert op 'n groot bord met twee keer bestek erbij, dus doen wij dat deze keer ook maar ‘ns. Gelukkig maar, want ook het dessert is nogal uit de kluiten gewassen.

De volgende dag gaan we Otago Peninsula verkennen. Dat is een prachtig schiereiland van zo'n 35 km lang, dat aan Dunedin vastligt met hele mooie landschappen, uitzichten en veel waterdieren en vogels. Het is weer lekker weer, het zonnetje schijnt en het is 'n graad of 21. We besluiten eerst naar de uiterste punt te rijden, want we willen vandaag graag de Yellow-eyed Pinguins in het wild zien. Deze zeldzame pinguin wordt met uitsterven bedreigt en men doet er alles aan om ze te redden. Rond elf uur komen we aan en om kwart over elf kunnen we met 'n gids mee! Da's geluk hebben. We gaan met 'n klein busje de klif op en gaan daarna al lopend verder, op zoek naar pinguins. De jonkies zijn nog net niet volgroeid, dus als we geluk hebben komen we er tegen. We mogen alleen zachtjes praten, niet flitsen en lopen voor 'n groot deel door 'n soort loopgraven om de pinguins niet te storen. In dit gebied zorgen ze voor beschutting voor de pinguins, door elk jaar vele bomen aan te planten.Zolang de bomen nog niet volgroeid zijn zorgen ze beschutte plaatsen, waar de pinguins hun nesten kunnen bouwen. Ook hebben ze beschutte nestgelegenheden voor de Blue Pinguins, de kleinste pinguin, die maar 20-25 cm. groot wordt en nog zeldzamer is.

Als we nog maar net aan het lopen zijn, zien we heel in de verte onze eerste pinguin. Ze zijn redelijk groot voor 'n pinguin, 65 tot 70 cm. en zien er bijzonder uit met hun groengele koppies, gele ogen en roodgele snavels. Even verderop zien we er weereen en dan nog een, onder 'n boom. Als we de bocht om gaan staan er ineens drie. Wow....dit kan al niet meer stuk!! We komen boven en kijken uit over 'n prachtige baai. Vlak daar bij hebben we het geluk 'n glimp op te kunnen vangen van Blue Pinguins, ze zitten in hun nestjes en komen alleen 's nachts tevoorschijn, maar we kunnen ze wel zien zitten. Wat zijn ze klein!

Op het strand ligt 'n heuse zeeleeuw en op de rotsen liggen er nog meer. Daar zijn ze hier niet zo blij mee, omdat de zeeleeuwen pinguins eten. Ze kunnen er niets aan doen, omdat ook de zeeleeuw met uitsterven bedreigd wordt en dus ook beschermd is. De natuur mag beslissen.

Een eind verder staat er ineens 'n pinguin heel vlakbij. Muisstil staan we te kijken. De pinguin blijft rustig rond staan kijken en we kunnen 'n heel stel foto's maken. En dan krijgen we nog 'n verrassing.....drie jonkies staan bij elkaar, zo'n drie meter voor ons! Oog in oog dus met die prachtige beesten. Onder de indruk aanvaarden we weer de terugweg.

We rijden, na deze mooi ervaring, door naar het Albatros Centre. Vanaf hier kun je enige broedplaats ter wereld op land van de grote albatrossen zien. Maar dit keer hebben we pech, alles volgeboekt, alleen tegen de avond zou nog kunnen. Bij Pilot's beach zou je ze ook kunnen zien, dus wij daar naartoe, maar helaas....'n Groot hekwerk verspert ons de weg. Dan rijden we terug richting Dunedin, want er zijn nog meer mooie punten, waar we langs willen. We pakken de High Cliffs road, de hoge weg over de kliffen met prachtige uitzichten. Na 'n tijdje komen we 'n bordje Seal Colony tegen en daar gaan we naartoe, 'n mooie weg leidt ons recht naar de klif. Via 'n dalend wandelpad komen we bij het uitzichtpunt. Weer 'n heel ander uitzicht, wat we nog niet gezien hebben in Nieuw Zeeland. Namelijk stuifduinen aan 'n prachtige halfronde baai met 'n blauwe oceaan. Voor de zeehondenkolonie moeten we nog 45 minuten steil naar beneden door mul zand en dat betekent ook weer terug naar boven klimmen. Vooral dat laatste besluit ons de zeehonden maar hun middagrust te gunnen.

Wij rijden door naar Larnach Castle, het enigste kasteel van Nieuw Zeeland met 'n hele mooie tuin er omheen. Het ligt ongeveer in het midden van het schiereiland en hoog boven de oceaan. De tuinen en de uitzichten lenen zich uitstekend om er prachtige foto's te maken. Tijdens onze wandeling daar komen er ook nog 'n aantal oude Bentleys aanrijden, ze passen helemaal in het plaatje bij zo'n kasteel. We drinken nog koffie op het terras van het kasteel en gaan dan terug naar Dunedin, na weer 'n prachtige dag.