Weer thuis!

Om half zeven donderdagochtend stonden we dan weer in Amsterdam......het zat er op...! Het eerste wat je dan weer in Nederland opvalt is de drukte en het koude, grauwe weer. Balen dat het afgelopen is. Vijf weken leken erg lang, maar achteraf zijn ze toch snel voorbijgegaan. We hadden allebei nog wel vijf weken langer willen blijven!

Nieuw Zeeland is in ieder geval FANTASTISCH!!! Een echte aanrader. Het was ongelofelijk om zoveel verschillende dingen achter elkaar mee te maken, en elke dag was weer anders. Ik denk niet dat er een ander land op de wereld is waar je dit in deze vorm kunt ervaren. Het weer was ook veel beter dan we verwacht hadden met veel zon, heerlijke temperaturen en bijna geen regen. De sfeer in Nieuw Zeeland is heel relaxed en de mensen zijn erg vriendelijk en behulpzaam.

We denken dat we de thuisblijvers door het weblog een goede indruk hebben kunnen geven van onze ervaringen. We willen iedereen bedanken voor het volgen van onze reislog, maar vooral voor al jullie reacties, want wat hebben wij dáár van genoten. Geweldig was het om aan het andere eind van de wereld te ervaren dat er zo veel mensen met ons 'meereisden'.

We kunnen niet een specifiek hoogtepunt opnoemen omdat alles eigenlijk één groot doorlopend hoogtepunt was! Ik denk dat de afwisseling van het landschap toch wel het meest indrukwekkend was, maar natuurlijk maken dingen zoals de gletsjertocht, de wandeling op White Island, de Jan van Genten, de Yelloweyed Pinguins, de fjordentocht het allemaal nog veel indrukwekkender!

Eindconclusie: Nieuw Zeeland - een dikke tien!!

en tot slot...Christchurch

Het laatste verhaal vanuit Nieuw Zeeland, jongens. Het is hier nu dinsdagavond en morgenochtend om half negen moeten we op het vliegveld staan om de huurauto in te leveren en om tien voor twaalf vertrekt het vliegtuig naar Singapore. De koffers zijn weer omgepakt en weer vliegklaar, nu alleen de handbagage nog.

Wat hebben de afgelopen twee dagen nog gedaan, hier in Christchurch. Na vertrek uit Twizel eergisteren is onze eerste stop bij Lake Tekapo en The Church of the Good Shepherd geweest. Dit kleine kerkje staat op 'n mooi plekje aan het meer, maar het mooiste is binnen. Achter het altaar isgeen schilderij of gebrandschilderd raam, maar 'n drieluikraam met gewoon glas, waar doorheen je 'n prachtig uitzicht hebt op Lake Tekapo! Dit meer is ook zo'n gletsjermeer als lake Pukaki bij Twizel met ook zo'n bijzondere kleur. Helaas schijnt de zon niet, dus het beeld is niet optimaal, maar bijzonder vinden wij het. Later stoppen we nog in Ashburton voor de lunch en rijden dan in één keer door naar Chrischurch. Rond drie uur zijn we er. Het is 'n goed hotel en we voelen ons er gelijk thuis, we hebben hier zelfs gratis breedband-internet op de kamer voor 48 uur, dat hebben we nog niet vaak meegemaakt. Kunnen we nog mooi voor jullie het laatste verhaal en de laatste foto's op de weblog zetten.

Na aankomst drinken we eerst 'n bakje koffie en gaan dan de omgeving verkennen. We wandelen rond en komen uiteindelijk uit bij 'n joekel van mall, 'n superluxe overdekt winkelcentrum, maar we (...of beter Jeanne) heeft pech, we zijn er om half zes en om zes uur sluiten alle winkels. Dan maar langzaamaan terugwandelen en ergens wat eten.

De volgende dag gaan we met de bus, die voor het hotel stopt, naar het centrum van Christchurch. We wandelen wat rond en worden op 'n brug aangeklampt door 'n student met 'n vragenlijst voor toeristen over Nieuw Zeeland en het weer. Jeanne vulthem in, terwijl Chris de omgeving bekijkt. Als Jeanne klaar is heeft Chris een halte ontdekt van de historische tram. Als echte toeristen gaan we hier natuurlijk in. Hij rijdt 'n rondje van ruim 'n half uur en je mag op- en afstappen wanneer je wilt. We rijden eerst 'n volledig rondje en stappen dan uit op Cathedral Square, het centrale plein in Christchurch, waar veel te beleven valt. Natuurlijk bezoeken we de kathedraal en lopen het grote plein rond, er is ook nog ‘n markt. Er staat ook 'n kunstwerk in de vorm van 'n reuzenvaas. 'n Leuk straatje in de buurt is New Regentstraat, een smal straatje met terrasjes en winkeltjes en in pasteltinten geschilderde geveltjes. De historische tram dendert ook door dit straatje, rakelings langs de stoelen van de terrassen. Grappig gezicht als je in de tram zit, maar ook bijzonder als je in de straat staat en de tram voorbij ziet komen.

Onze volgende stop met de tram is Victoria Square. Hier is 'n park met 'n beeld van Queen Victoria. Door het park stroomt de rivier de Avon, waarop je met 'n gondel kan laten varen (Punting the Avon wordt dat genoemd). Ook is er 'n bijzondere fontein in de vorm van drie ballen met er voor 'n Maori-standbeeld, 'n soort totempaal.

Als we alles gezien hebben eten we ons galgenmaal, ondertussen mijmerend over onze grandioze vakantie, hier in Nieuw Zeeland. We gaan met de bus terug naar het hotel en gaan beginnen aan de voorbereidingen voor de terugreis....de koffers. Al verscheidene malen is ons via de reacties gevraagd om het goede weer of in ieder gaval het zonnetje mee te nemen naar Nederland, maar helaas....onze koffers waren al te vol en voor iedere kilo overgewicht moet je US$ 60,-- betalen.......!

Als we terug in Nederland zijn zullen we nog best wat te vertellen hebben, want niet alle avonturen staan in het weblog. We zullen thuis ook nog 'n afsluitend verhaal op deze weblog zetten en daarna wordt deze prachtige reis een herinnering, waar we nog vaak aan terug zullen denken.

Lieve groeten van Chris en Jeanne

Twizel en Mount Cook

We worden wakker en het zonnetje schijnt, dus lekker weer om naar Twizel in Mount Cook National Park te rijden. Goed 10.00 uur beginnen we aan onze tocht van 260 kilometer. Eerst voor de zekerheid de benzinetank maar weer volgooien, want benzinepompen zijn maar dun gezaaid hier op het Zuidereiland.

Onze eerste stop is na 60 km......Shag Point. Deze baai staat bekend om de vele soorten aalscholvers (shag op z'n engels). Als wij er aankomen zijn er veel meeuwen, maar niet één aalscholver. Dan maar weer doorrijden naar onze volgende stop: Mouraki Boulders Beach. Op het strand daar liggen perfect ronde keien van soms wel 4 meter doorsnee. Ze zijn miljoenen jaren geleden op de zeebodem ontstaan en liggen nu op het strand, als reuzenknikkers. Bijzonder om te zien en omdat het heerlijk weer is is wandelen op het strand tussen de 'boulders' ook 'n waar genoegen. Na onze lunch daar rijden we naar onze 3^e stop, een stuwdam en stuwmeer met 'n prachtige kleur groenblauw. Het wordt buiten nu steeds warmer.

Als we half de middag in Twizel aankomen is de temperatuur ondertussen opgelopen naar 30 graden. We checken in en als de bagage op de kamer staat rijden we door naar Lake Pukaki, 'n geltsjermeer 25 kilometer hier vandaan. Het water van dit meer is melkachtig groenblauw omdat het van gletsjers afkomt. Als we bij het meer aankomen schijnt helaas de zon niet meer, dus is de kleur van het meer minder spectaculair. Wel maken we nog mooie foto's van Mount Cook zelf en haar besneeuwde top. Het is de hoogste berg van Nieuw Zeeland en staat nog helemaal in de zon te pronken. 'n Prachtig gezicht, hopelijk is ie morgen ook zo mooi, als wij er naartoe gaan.

's Avonds komt er 'n rare bewolking opzetten, die met het uur dreigender wordt. Het zal ons benieuwen wat daar nog uit komt vallen vannacht.

Vannacht heeft het vreselijk gestormd, het leek wel of het hotel stond te trillen, alles kraakte! Als we 's morgens opstaan is het nog steeds bewolkt en staat het zachtjes de regenen. Geen nood, dan maar even 'n wasje doen. Als die weer klaar is is de lucht weer opgeklaard en zijn er al grote lappen blauwe lucht te zien. Dus op weg naar Mount Cook. De route van Twizel naar Mount Cook Village is adembenemend. Hij voert langs het melkachtige groenblauwe gletsjermeer Pukaki en door het hooggebergte. Constant staat Mount Cook en de Mount Cook bergkam aan de horizon te pronken.

We willen vandaag 'n track gaan lopen in Mount Cook National Park. Mount Cook is daar de hoogste berg (3750m), maar de andere bergen van de Mount Cook bergkam zijn ook geen kleine jongens. De berghellingen zijn bezaaid met gletsjers, nog nooit hebben wij er zoveel bij elkaar gezien. 'n Machtig gezicht. Als we bij de Mt. Cook Village aankomen kunnen we nog net 'n foto maken van Mount Cook in volle glorie, voordat er 'n wolk voor de top schuift. We bezoeken eerst het informatiecentrum en bekijken daarna nog ‘n mooie tentoonstelling. Na wat gegeten hebben rijden we naar de Hooker Valley carpark om te beginnen aan onze track.

We zijn nog maar net onderweg als we al 'n paar keer stilgestaan hebben om foto's te maken. De omgeving is zo mooi, maar ook de flora en fauna. Als het zo doorgaat moeten we nog overnachten hier! We komen bij het Alpiene Memorial, 'n gedenkteken voor de bergbeklimmers die verongelukt zijn tijdens het beklimmen van de bergen hier. Het is ook 'n prachtig uitzichtpunt.

Vanaf het Memorial loopt het pad omhoog, omlaag en rond lage heuvels van gletsjerpuin tot de Hooker-rivier. Hier hangt 'n swingbridge. Het waait nogal, dus de swingbridge swingt al van z'n eigen en ook de kolkende rivier in de diepte ziet er niet geruststellend uit. Na enige aarzeling gaat Jeanne er toch overheen, Chris volgt op z'n gemakkie daarna. In het volgende stuk heet de Main Divide van de Southern Alps. Links van het pad is de grijze puinmassa van de Mueller Gletsjer te zien, terwijl de Mount Setton er bovenuit torent met z'n machtige gletsjers. De andere pieken buigen zich om de andere kant van Hooker Valley. Wat voel je je toch klein tussen al die reuzen om je heen!!

Dan volgt er een 2^e swingbridge over de Hooker rivier. Hier waait het zo mogelijk nog harder en hij hangt ook veel hoger boven de kolkende rivier. Hier krijgen ze Jeanne niet meer over! Chris natuurlijk wel en Jeanne maakt 'n filmpje van deze heldhaftige daad. Het filmpje staat ook op de weblog onder video's.

Na een korte pauze beginnen we aan de terugweg. Zowel op de heen- als terugweg valt er af en toe wat regen. De lucht is blauw en de zon schijnt, maar de wolken die over de toppen komen laten af en toe druppels vallen, die dan de vallei ingeblazen worden door de straffe wind. Het is in ieder geval 'n rare gewaarwording. Met 'n voldaan gevoel zijn we rond 16.00 uur weer terug bij de auto.

Op de terugweg naar Twizel stoppen we nog 'n aantal keer langs het Pukaki-meer. We vinden het allebei zo'n mooi meer met die bijzondere kleur en dan ook nog die besneeuwde bergen op de achtergrond. Het was vandaag wéér 'n topdag. Wat hebben we al veel van zulke mooie en bijzondere dagen gehad. We beseffen ook heel goed dat we bijzonder veel geluk gehad hebben met het weer tijdens onze vakantie hier. De zonnige en warme dagen waren in de meerderheid en regen hebben we maar zeer weinig gehad.

Morgen vertrekken we naar Christchurch, onze laatste stop in Nieuw Zeeland. Over drie dagen beginnen we aan de terugreis naar Nederland én naar de winter. We kunnen het ons nog moeilijk voorstellen!

Lieve groetjes van Chris en Jeanne

Dunedin

Goedemorgen! Het is nu bijna half negen in de morgen en voor het ontbijt nog even onze belevenissen in Dunedin op het weblog. Toen we gistermorgen opstonden was het zwaarbewolkt, mistig en koud. Het is dan maar 10 graden. Wat 'n verschil met enkele dagen geleden, toen het 33 graden was! Eindelijk kunnen we onze lange broeken en fleecevesten aan, we dachten ze al voor niets meegenomen te hebben!

We vertrekken naar Dunedin vanmorgen, een rit van bijna 300 kilometer. Voor we vertrekken gooien we de tank vol, want er zijn zo goed als geen tankstations onderweg. We waren van plan de Southern Scenic Route te rijden, die helemaal langs de zuidkust voert, maar door de slechte weersverwachtingen en de mist zien we er vanaf en rijden via Gore, wat noordelijker ligt, naar Dunedin. Door de mist zijn de bergen niet zichtbaar meer. Als we twee uurtjes gereden hebben trekt de mist op en stijgt de temperatuur naar 14 graden. In Balcutha eten we 'n broodje en iets over tweeën arriveren we bij ons hotel in Dunedin. Het is dan zelfs al 16 graden. We hadden niet verwacht dat Dunedin zo'n grote stad was, we rijden zelfs 'n stuk over 'n vierbaanssnelweg! De laatste keer was dat in Auckland! Dunedin is 'n stad met Schotse inslag. Als we na aankomst 'n stadswandeling maken komen we diverse scholieren tegen, allemaal in schooluniform, er zijn er zelfs bij met schotse kilts als schooluniform. In binnenstad is er 'n mooi zeshoekig plein, de Octagon met daaraan de St. Pauls Cathedral en de Town Hall (stadhuis). Even verder is het bekende station van Dunedin, dat gaan we ook binnen nog even kijken. Inderdaad.....'n mooi gebouw.

Op de terugweg komen we 'n leuk visrestaurant tegen. We eten er heerlijk, maar de porties zijn nogal groot, dus we besluiten het toetje met z'n tweeën te delen. Dat is hier heel normaal, je krijgt dan het dessert op 'n groot bord met twee keer bestek erbij, dus doen wij dat deze keer ook maar ‘ns. Gelukkig maar, want ook het dessert is nogal uit de kluiten gewassen.

De volgende dag gaan we Otago Peninsula verkennen. Dat is een prachtig schiereiland van zo'n 35 km lang, dat aan Dunedin vastligt met hele mooie landschappen, uitzichten en veel waterdieren en vogels. Het is weer lekker weer, het zonnetje schijnt en het is 'n graad of 21. We besluiten eerst naar de uiterste punt te rijden, want we willen vandaag graag de Yellow-eyed Pinguins in het wild zien. Deze zeldzame pinguin wordt met uitsterven bedreigt en men doet er alles aan om ze te redden. Rond elf uur komen we aan en om kwart over elf kunnen we met 'n gids mee! Da's geluk hebben. We gaan met 'n klein busje de klif op en gaan daarna al lopend verder, op zoek naar pinguins. De jonkies zijn nog net niet volgroeid, dus als we geluk hebben komen we er tegen. We mogen alleen zachtjes praten, niet flitsen en lopen voor 'n groot deel door 'n soort loopgraven om de pinguins niet te storen. In dit gebied zorgen ze voor beschutting voor de pinguins, door elk jaar vele bomen aan te planten.Zolang de bomen nog niet volgroeid zijn zorgen ze beschutte plaatsen, waar de pinguins hun nesten kunnen bouwen. Ook hebben ze beschutte nestgelegenheden voor de Blue Pinguins, de kleinste pinguin, die maar 20-25 cm. groot wordt en nog zeldzamer is.

Als we nog maar net aan het lopen zijn, zien we heel in de verte onze eerste pinguin. Ze zijn redelijk groot voor 'n pinguin, 65 tot 70 cm. en zien er bijzonder uit met hun groengele koppies, gele ogen en roodgele snavels. Even verderop zien we er weereen en dan nog een, onder 'n boom. Als we de bocht om gaan staan er ineens drie. Wow....dit kan al niet meer stuk!! We komen boven en kijken uit over 'n prachtige baai. Vlak daar bij hebben we het geluk 'n glimp op te kunnen vangen van Blue Pinguins, ze zitten in hun nestjes en komen alleen 's nachts tevoorschijn, maar we kunnen ze wel zien zitten. Wat zijn ze klein!

Op het strand ligt 'n heuse zeeleeuw en op de rotsen liggen er nog meer. Daar zijn ze hier niet zo blij mee, omdat de zeeleeuwen pinguins eten. Ze kunnen er niets aan doen, omdat ook de zeeleeuw met uitsterven bedreigd wordt en dus ook beschermd is. De natuur mag beslissen.

Een eind verder staat er ineens 'n pinguin heel vlakbij. Muisstil staan we te kijken. De pinguin blijft rustig rond staan kijken en we kunnen 'n heel stel foto's maken. En dan krijgen we nog 'n verrassing.....drie jonkies staan bij elkaar, zo'n drie meter voor ons! Oog in oog dus met die prachtige beesten. Onder de indruk aanvaarden we weer de terugweg.

We rijden, na deze mooi ervaring, door naar het Albatros Centre. Vanaf hier kun je enige broedplaats ter wereld op land van de grote albatrossen zien. Maar dit keer hebben we pech, alles volgeboekt, alleen tegen de avond zou nog kunnen. Bij Pilot's beach zou je ze ook kunnen zien, dus wij daar naartoe, maar helaas....'n Groot hekwerk verspert ons de weg. Dan rijden we terug richting Dunedin, want er zijn nog meer mooie punten, waar we langs willen. We pakken de High Cliffs road, de hoge weg over de kliffen met prachtige uitzichten. Na 'n tijdje komen we 'n bordje Seal Colony tegen en daar gaan we naartoe, 'n mooie weg leidt ons recht naar de klif. Via 'n dalend wandelpad komen we bij het uitzichtpunt. Weer 'n heel ander uitzicht, wat we nog niet gezien hebben in Nieuw Zeeland. Namelijk stuifduinen aan 'n prachtige halfronde baai met 'n blauwe oceaan. Voor de zeehondenkolonie moeten we nog 45 minuten steil naar beneden door mul zand en dat betekent ook weer terug naar boven klimmen. Vooral dat laatste besluit ons de zeehonden maar hun middagrust te gunnen.

Wij rijden door naar Larnach Castle, het enigste kasteel van Nieuw Zeeland met 'n hele mooie tuin er omheen. Het ligt ongeveer in het midden van het schiereiland en hoog boven de oceaan. De tuinen en de uitzichten lenen zich uitstekend om er prachtige foto's te maken. Tijdens onze wandeling daar komen er ook nog 'n aantal oude Bentleys aanrijden, ze passen helemaal in het plaatje bij zo'n kasteel. We drinken nog koffie op het terras van het kasteel en gaan dan terug naar Dunedin, na weer 'n prachtige dag.

Dag allemaal, tot de volgende keer en groetjes van Chris en Jeanne

Te Anau

Na een rit van 170 kilometer vanaf Queenstown arriveren we in Te Anau, middenin nationaal park Fjordland . Na ingecheckt te zijn in het hotel slenteren we door Te Anau. Het plaatsje is niet groot, maar is bekend als uitvalsbasis naar de fjorden. Het ligt ook al aan een groot meer. We bezoeken ook de I-sight, dat de Nieuw Zeelandse VVV. Daarna een wandeling over het wandelpad langs het meer en het strand. 's Avonds eten we, lekker buiten op het terras,bij Settlers.

Onze tweede dag in Te Anau wordt een rustdag voor de auto. We gaan een fjordencruise maken, over de Milford Sound. We worden 's morgens om 10.00 uur opgehaald bij het hotel. Het is 'n klein busje, maar het blijkt alleen een shuttlebusje te zijn naar het verzamelpunt. En het verzamelpunt is.....niet lachen, hoor.... 200 meter van ons hotel!!! Gelukkig moet er ook nog 'n ander echtpaar opgehaald worden, anders was het wel wat gênant geworden (ha,ha). We hebben er samen met de chauffeur Mike nog hartelijk om gelachen.

Om half elf stappen we in de bus, die ons naar de boot in Milford Sound zal brengen. Het is een nieuwe bus, die speciaal gemaakt is voor deze rit. De ruiten zijn heel groot, ook in het dak zit glas. Het mooiste is dat de stoelen in visgraatmodel staan, zodat iedereen een riant uitzicht naar buiten heeft. Deze landschappelijk prachtige route van Te Anau naar Milford staat op de Werelderfgoedlijst en is 120 kilometer lang.

De eerste stop is bij Mirror Lakes. Kleine meertjes, beroemd om hun weerspiegeling van de bergen bij kalm weer. 'n Vlonderpad voert ons er langs. Het water is spiegelglad, dus weer foto's maken. Iets verderop stoppen we bij Knob's Flat, 'n vlakte tussen de bergen. Daarna rijden we door 'n alpien landschap, wat veel indruk op ons maakt, zo ruig, zo hoog, heel veel watervallen. We rijden zelfs langs de eeuwige sneeuw! We komen nog door de beroemde Homer tunnel, deze is 1200 meter lang en is met de hand uitgegraven. De tunnel is zeer smal en loopt met 'n helling van 10% naar beneden. Na de tunnel stoppen we weer. Na 'n wandeling van 10 minuten door 'n bemost bos komen we bij de waterval en de bijzondere vormen van een rots genaamd The Chasm. De Cheddau rivier zoekt zich, met grote kracht, een weg langs de rotsen, waardoordeze rotsenop reuzengatenkaas is gaan lijken. Samen met de waterval heel bijzonder om te zien.

Om half twee zijn we bij de haven van Milford Sound en kunnen we inschepen op de boot The Mariner. Het is 'n kleinere boot, omdat we geboekt hebben voor de Natuurcruise. Er is een natuurgids aan boord en de cruise gaat op een rustiger tempo en duurt daarom ook langer. Het is bewolkt boven de fjorden, maar toch boffen we weer, want het regent in Milford Sound 300 dagen per jaar en wij houden het droog vandaag!

Varen in de Milford Sound is een indrukwekkende ervaring. De bergwanden rijzen steil op uit het water en zijn begroeid met weelderig regenwoud. Je moet je hoofd ver achterover buigen om het topje van de rotswand te kunnen zien. De bekendste top is de Mitre Peak van 1682m. Het is een van de hoogste bergen, die recht uit zee oprijst. Heel indrukwekkend! We zien onderweg nog zeehondenkolonies en ook zijn er veel watervallen, die zich honderden meters naar beneden storten in de zee. Bij de Stirling Falls worden we zelfs nat, zo dicht varen we er langs. Wat 'n mooie en hoge waterval....! Even later komen we bij de Bowen waterval, ook al zo'n beauty. Om vier uur zijn we weer terug in de haven. De rit terug is dezelfde als de heenreis en om zes uur zijn we terug in Te Anau, vol indrukken van weer 'n topdag.

Morgen weer verder, naar Dunedin aan de oostkust. Onze reis gaat nu wel erg snel. Onze laatste week is nu ingegaan. Onvoorstelbaar, hè

Lieve groeten van Chris en Jeanne

Queenstown

De volgende morgen vertrekken we naar Queenstown, het is maar 'n ritje van 67 km, dus we gaan eerst Wanaka in. De zon schijnt weer volop, maar het is nu heerlijk buiten, 22 graden. We slenteren langs het meer, maken natuurlijk weer foto's en gaan dan het stadje in en bezoeken wat winkeltjes.

Dan vertrekken we naar Queenstown. De route van Wanaka naar Queenstown loopt over de hoogst gelegen highway van Nieuw Zeeland. Nou, je...highway...gewoon tweebaans, hoor. Maar mooi is-t-ie wel! Na 'n lange tijd bergop gereden staan we op het hoogste punt. Diep beneden ons zien we Arrowtown en Queenstown liggen. Er loopt nog 'n pad naar boven dus dat beklimmen we ook nog maar even. We worden nog ‘ns echte berggeiten, met al dat geklim hier. Boven is het ook weer genieten en foto's maken natuurlijk. Op het dooie gemakkie rijden we verder. De weg naar beneden daalt erg snel en zit vol haarspeldbochten, dus je moet wel langzaam. Om 13.00 uur staan we al bij het hotel in Queenstown. We kunnen al in de kamer en daar aangekomen blijkt hij heel mooi te liggen. We zitten hoog en erg rustig, maar het mooist is het als we de schuifdeur naar 'ons tuintje' opendoen. Op twee meter afstand 'n snelstromend beekje met drie watervalletjes en uitzicht op het blauwe meer met erachter de bergtoppen van de Remarkables. Heel lekker is dat we in ons tuintje in de schaduw zitten, want het is hier ook weer 30 graden. Met dat stromende water lijkt het ook nog koeler, we besluiten dus eerst ‘ns lekker buiten te gaan zitten. Na 'n poosje gaan we naar even naar de supermarkt en nemen 'n late lunch bij 'n leuk restaurant in de buurt (met airco!!). Terug bij het hotel trekt ons tuintje toch weer en we gaan weer lekker luieren.

Als we 's avonds gaan eten treffen 'n ober die volgens z'n badge Gerrit heet en ja, hoor.. 'n nederlander, die al sinds 1993 hier woont. Dus we kunnen gewoon in het Nederlands bestellen, ook weleens makkelijk.

Onze tweede dag in Queenstown is op zondag en we gaan er een Lazy Sunday van maken. Dat houdt in: eerst wat uitslapen, dan op het gemakje ontbijten en dan rondstruinen in Queenstown, 'n stadje aan 'n meer met rondom bergen. Eerst gaan we naar de Mall, 'n knus winkelstraatje en daarna komen we bij de baai aan het meer met de Steamer Warf. De Steamer Warf is genoemd naar de stoomboot die hier aangemeerd ligt en rondvaarten verzorgt. Het is 'n houten complex van restaurantjes en terrasjes, te vergelijken met de Fisherman's Warf in San Francisco. Heel gezellig. We besluiten hier eerst lekker koffie te gaan drinken op 'n terras in het zonnetje. We slenteren daarna over de Steamer Warf en op de pier gaan we op 'n bankje in het zonnetje alle bedrijvigheid ‘ns gadeslaan. Rechts zien we dan een wandelpad langs het meer en we vertrekken die richting op. Het is de Lake Esplanade, mooie naam, maar ook 'n mooi wandelpad. Op twee verschillende plaatsen zijn bruidspaartjes foto's aan het nemen. Ook wij laten ons niet onbetuigd en maken ook weer volop foto's van de omgeving hier.

Weer terug bij de baai gaan we eerst lunchen op het terras van Avanti in de Mall. Het staat hier vol met terrasjes en het is er erg gezellig. We genieten van het eten, de heerlijke dag en het mooie weer. Het is vandaag wat afgekoeld. Met 'n graad of 25, zon en 'n fris windje vanaf het meer is het heerlijk wandelweer.

Na de lunch doen we de Garden Walk. 'n Wandelpad aan de andere kant van de baai door 'n groot park. We kiezen het wandelpad langs het meer, dat vinden we allebei het mooist. Lekker ontspannen slenteren we naar de punt van dit schiereilandje en genieten van de mooie uitzichten onderweg. Geregeld zoeken we even 'n bankje op.

Het is vandaag weer 'n heel andere vakantiedag geworden, maar we hebben er allebei erg van genoten. Na al die weken hebben we zoveel indrukken opgedaan, dat zo'n luie dag als vandaag toch wel lekker is. Maar we hebben vandaag toch weer veel foto's gemaakt, want Queenstown en het blauwe meer met de omringende bergen leveren mooie plaatjes op.

's Avonds gaan we nog heerlijk uit eten in 'n restaurant in de Steamer Warf. Als we weer buitenkomen om kwart voor negen is de wind opgestoken en is het'n stuk frisser geworden. Morgen weer op weg naarTe Anau, onze volgende stop.

Heel veel groetjes voor iedereen en bedankt voor jullie meereizen, we genieten van jullie reacties!

Chris en Jeanne

Wanaka

Gisteravond in het hotel in Fox Glacier hebben we de oorlog verklaard aan de 'sandflies' en de muggen. Omdat we geen airco hadden, hadden we de deur en de ramen opengedaan om wat frisse wind te krijgen. Met de vitrage dicht dachten we ze wel buiten te kunnen houden, dus niet: ....tig muggen en zandvliegen in de kamer. Chris ging op oorlogspad en Jeanne speelde voor aanwijzer waar ze zaten. Na 'n uur oorlogsgeweld met veel slachtoffers was onze kamer weer bijna 'insectenproof' en konden we gaan slapen.

De andere morgen gaan we op pad voor de volgende bestemming: Wanaka, vanaf Fox Glacier 'n afstand van 265 km. Door de warmte gisteren is er vannacht rond de bergtoppen bewolking ontstaan, dus het ziet er niet stralend uit, maar als de zon aan warmte gaat winnen zijn die zo weg. Onze eerste stop vandaag is Lake Paringa, het wordt 'n hele korte stop, want we worden belaagd door 'n wolk sandflies. Als we terug in de auto zitten, zitten ze ook daar. Dus weer eruit en onszelf inspuiten en proberen de auto weer beestenvrij te krijgen. Dat lukt goed, dus rijden maar weer. Onze tweede stop is Knight's Point, 'n mooi punt met zicht op 'n wilde zee met rotsige eilandjes diep beneden ons. Op die eilandjes zitten zeehonden, maar wij hebben ze niet kunnen ontdekken, misschien zaten ze nog aan het ontbijt!

De zon schijnt weer volop als we van de kust af gaan en via de Haast-pas door de bergen naar het zuiden rijden. De route naar Wanaka via de Haast-pas is een van de mooiste van Nieuw Zeeland en inderdaad....wat 'n mooie tocht. Als we voor de 3^e keer stoppen is dat bij Thundercreek Falls, een30 meter hoge waterval, die we bereiken via 'n mooi bospad met hoge bemoste bomen. De waterval komt uit in de rivierbedding van de Haast-rivier, 'n bedding vol rotsen en keien waar het blauwgroene rivierwater snel tussendoor stroomt. We zitten wat te mijmeren op 'n grote kei, tot er 'n buslading Japanse jongeren komt aangelopen. Nu mogen zij genieten, wij gaan weer terug naar de auto. Net na de Thundercreek Falls is er nog 'n mooi uitzichtpunt op de Haast-rivier en daarna komt er weer 'n mooie waterval: de Fantail Falls, 'n waterval die breed uitwaaiert. Het is de meest gefotografeerde waterval van Nieuw Zeeland, maar wij vinden de Thundercreek persoonlijk mooier. 'n Paar kilometer verder komen we bij de Blue Pools. Via 'n mooi vlonderpad en twee hangbruggen lopen we er naartoe. Voor Jeanne 'n mijlpaal, want ze bedwingt haar eerste grote hangbrug, wel in 'n straf tempo, maar ze gaat erover. De Blue Pools zijn diepe kommen tussen lichtgrijze rotsen, die gevuld zijn met kristalhelder water met weer die mooie blauwgroene kleur.

Dan zijn we de Haast-pas gepasseerd en rijden we richting de grote meren. Als eerste zien Lake Wanaka, ‘n heel groot blauw meer. De overkant van het meer, waar de plaats Wanaka ligt en waar wij naar toe gaan, is niet zichtbaar. Na tientallen kilometers op de bergweg langs dit meer gereden te hebben komt na 'n bocht weer 'n ander groot meer in beeld, lake Hawea. We stoppen bij 'n uitzichtpunt hoog boven het meer en zien 'n schilderachtig beeld van het blauwe meer in de diepte.

Na 20 km komt lake Wanaka weer in beeld en de plaats Wanaka. Tegen half vier bereiken we ons hotel. Het is bloedheet in Wanaka, 33 graden in de schaduw. Op de kamer is het ook erg warm, maar gelukkig hebben we ‘n plafondventilator. We hebben ook 'n electrische deken op bed liggen!! Daaraan kun je merken dat deze temperaturen niet normaal zijn voor hier! Op ons balkon staan loungestoelen en doordat het daar 'n beetje waait en er geen zon op staat is het lekker om daar, met 'n koud drankje, wat verkoeling te vinden. We besluiten unaniem om Wanaka zelf de volgende morgen te bezoeken, als het buiten weer lekker koel is.

Fox Glacier

Onze dagen in Fox Glacier zijn dagen geworden, die we nooit meer zullen vergeten. We zijn hier twee dagen geweest en hebben weer veel bijzondere dingen gezien én beleefd. Vanuit Hokitika is het maar 175 km naar Fox Glacier, maar de rit was supermooi, we rijden namelijk naar het hooggebergte toe en hebben prachtig zicht op de bergen met de eeuwige sneeuw erop. Onderweg stoppen we nog bij het Lake Ianthe, een mooi blauw meer, weer erg fotogeniek. We kletsen daar nog wat met 'n ander Nederlands echtpaar op rondreis, maar dan tegengesteld aan ons, dus wisselen we ervaringen en tips uit.

Onze tweede stop is in het plaatsje Franz Josef Glacier. Daar eten we wat en maken nog wat foto's van de besneeuwde bergen. Dan verder naar Fox Glacier, waar we om drie uur aankomen. Na inchecken en bagage naar de kamer gaan we, op advies van de receptie, naar 'n plekje aan het eind van onze straat, waar je 'n uitzicht hebt op Mt. Cook, de hoogste berg van Nieuw Zeeland, en de Fox Glacier, de gletsjer waar we morgen op rond zullen lopen! Inderdaad 'n mooi uitzicht en dus weer foto's maken. Warm is het wel, want we staan in de volle zon en het is vandaag, schrik niet: 33 graden! Iedereen hier heeft over het extreme weer nu, normaal regent het zeker drie dagen per week en is het hier veel koeler. Het is nu dan wel broeierig warm, maar wij vinden dat stukken beter dan stromende regen!

We gaan even terug naar het hotel en draaien 'n was en gaan dan naar Lake Matheson Café, het restaurant waar we vanavond willen eten. Het is ondertussen al bijna zeven uur in de avond, dus we besluiten eerst de track van anderhalf uur rond het Lake Matheson te lopen. Het meer is beroemd vanwege de weerspiegeling van Mount Cook en omliggende bergen en bossen in het meer, maar dan moet het windstil zijn, dus je moet er's avonds of ‘s morgensvroeg zijn, ook moet het helder weer zijn en de zon schijnen. Wij hebben bijna de ideale omstandigheden, dus we gaan welgemoed op pad. Het is nog flink klimmen en het is erg klam en nog steeds broeierig warm weer, dus hard werken. Maar bovengekomen weten we waar we het voor gedaan hebben....Wat ‘n uitzicht! Het meer is nog net niet helemaal spiegelglad, maar het beeld is onwaarschijnlijk mooi. Daar staan we dan, om kwart voor acht 's avonds in een Nieuw Zeelands bos en genieten van een beeld wat zo in op een fotokalender kan. We maken natuurlijk weer veel te veel foto's, want op Veel plekjes rond het meer is het prachtig. Tegen half negen zijn we pas weer bij het restaurant, maar gelukkig kunnen we nog aan tafel. Terug in het hotel voelt Chris zich een vergiet, hij is lek gebeten door de zandvliegjes en zit onder de rode plekken. Jeanne komt er tot nu toe nog goed vanaf, want na Portage is zij niet meer gebeten. Morgen eerst maar zalf tegen de jeuk en 'n smeerseltje halen, waardoor de zandvliegjes niet meer willen bijten.

De volgende morgen moeten we ons om half tien melden bij Fox Tours, want we gaan met 'n gids te voet de gletsjer op. Het zal een gedenkwaardige dag worden.

Na aanmelding moeten we mee naar de boot-room. Daar worden onze schoenen aan 'n onderzoek ontworpen. Chris heeft geen goede schoenen voor de gletsjer en krijgt 'n paar bergschoenen. Allebei krijgen we 'cramps' uitgereikt, 'n soort ijzers om onder de schoenen te binden, zodat we over ijs kunnen lopen. We krijgen instructie over hoe en wat en mogen dan de bus in die ons in 10 minuten naar het beginpunt zal brengen. En dan gaat het grote avontuur beginnen. Het wordt een 'half day walk' met als gids Jared Schiller. De gletsjer is 'n wereldwonder, er zijn er maar enkele van in de wereld, één in Zuid Amerika, enkele in Alaska en twee in Nieuw Zeeland. Het is namelijk'n gletsjer die van onderen smelt en van boven aangroet. Door de onderlaag, die smelt, glijdt de gletsjer zo diep naar beneden en kun je hier op twee honderd meterboven de zeespiegel en in 'n regenwoud 'n gletsjer op. De gletsjer wordt nog steedsgroter, doordat de bovenlaag aangroeit door de 55 tot 60 meter sneeuw, die hier per jaar valt.

Het eerste half uurlooptonze routedoor de bedding, die het gletsjerwater en de gletsjer gemaakt heeft. Geen gemakkelijke route, want het ligt bezaaid met rotsblokken, losse keien en gruis, dus goed uitkijken waar je je voeten wegzet. Ook moeten we nog twee gletsjer-riviertjes oversteken door via grote stenen. Dan komen we bij het bos en is het 'n paar keer diep ademhalen, want Jared, onze gids, vertelt ons dat de tocht naar de gletsjer zwaar is. We moeten steil gaan klimmen en het is te vergelijken met 'n gebouw van 50 verdiepingen met de trap beklimmen. Amai....goed dat we dat niet van tevoren geweten hebben. We gaan klimmen en ja, het is zwaar....loeizwaar, iedereen hijgt als 'n postpaard. Als Jeanne denkt dat ze nu echt niet meer kan wordt er gelukkig even gestopt bij 'n waterval, waarvan we kunnen drinken en lekker even het gezicht verfrissen met dat ijskoude water. En dan gaat het weer verder....stap voor stap klimmen we steeds verder omhoog, puf,puf....Op tweederde deel stopt de gids en draagt ons op alles in de rugzak te stoppen, ook fototoestellen, want we moeten allebei onze handen vrij hebben, voor 'n steil en smal stuk langs de afgrond. Gelukkig hangt er 'n ketting tegen de rots, die we verplicht zijn vast te houden. Met de onze laatste krachten nemen we deze hindernis, dan nog 'n steil, stalen trapje op en 'n steile afdaling en dan staan we bij de gletsjer.. Eerst mogen we op adem komen en moeten dan de cramps aandoen. De gids vindt dat die van Jeanne nog vaster moeten, dus hij zorgt er persoonlijk voor dat ze goed strak zitten en dan gaan we de gletsjer op. Dankzij de cramps kunnen we best aardig over het ijs lopen al is het wel uitkijken. Bij elke stap moet je nadenken dat je eerst de cramps in het ijs duwt en nooit eerst je hak of neus van je schoen, want dan ga je hardhandig onder uit, bovendien kan vallen best gevaarlijk zijn op dat harde en natte ijs. Want glad is het. Het ijs is namelijk ook nog nat, want op verschillende plaatsen stroomt smeltwater over het ijs. Soms is de looproute ook gewoon weg en moet de gids met 'n pikhouweel nieuwe staptreden uithouwen. Ook gaan we nog een smalle spleet door, waarin 'n klimtouw vastgemaakt is om je vast te houden. En dat heb je hard nodig, het is spekglad en bovendien moeten we 'n stuk over ijsblokken en ijsgruis en dan ook nog ‘ns klimmen. Het is hard werken, maar wat 'n ervaring!.

Zowel onderweg tijden het klimmen als de tijdens de wandeling op de gletsjer is het overweldigend mooi. Iedere keer weer verbazen we ons dat we zoveel mooie dingen zien. Bijzonder is ook de temperatuur. Het was de bedoeling om als aangeklede eskimo deze excursie te doen (vier lagen kleding werd aangeraden), maar het weer is mooi en de temperatuur zo hoog dat we in onze korte broek en T-shirt op de gletsjer lopen.

Dan is weer tijd om af te dalen. We gaan dezelfde route terug, dus dat is gelukkiger makkelijker dan al dat geklim .De bus brengt is weer terug naar het dorp Fox Glacier, waarna we nog 'n heus certificaat uitgereikt krijgen. We zijn moe, warm, maar wat 'n bijzondere dag hebben gehad vandaag!